Hondenkind van gescheiden ouders

 Hier ben ik weer met een nieuw verhaaltje.

Die twee, en dan vooral de mannelijke sukkel, hebben mij nu toch een streek geleverd.

Ze hebben mij tot kindje van gescheiden ouders gemaakt. 

Jullie lezen het goed, op een zondag ergens in december, was plots alles anders. Hij verscheen niet meer beneden en zij reed met veel gezucht naar de bakker voor de wekelijkse broodjes. Geen spelletjes met de boodschappentas en geen rondjes. 

Erger nog, ik werd vakkundig in de garage gewerkt "Yanneke blijf, Yanneke braaf", en ik was de klos.

Ik hoorde stemmen op de gang en auto's wegrijden, sirenes, ook zijn stem nog in de verte en daarna was ook zij verdwenen tot later die avond. 

Daarna volgden weken, waarin ik zijn geur nog wel kon ruiken in de stapels was die zij aan zeulde en zijn stem horen in dat telefoon ding met een schermpje, waar hij in het klein op verscheen. Verder werd zij steeds stiller en meer gestresst, geregeld in tranen, boos, bang. Ik had er mijn pootjes vol mee, om haar te troosten en af te leiden. 

Bovendien verdween ze steeds vaker voor langere tijd en kwam ze niet happy weer thuis, ondanks mijn vrolijke aanwezigheid. Zijn stem hoorde ik niet meer. Als zij thuis kwam, had ze een vreemd geurtje bij, dat wat leek op die plek waar ik heen moet als ik ziekjes ben of "prikjes om niet ziek te worden" nodig schijn te hebben. 

Dus ging ik aan de slag.

Ofwel zocht ik lekker de grenzen op en nam overal een beetje een loopje mee. Tenslotte is een boze sukkel nog altijd beter dan één die depri voor zich uit zit te staren.

Maar uitbundige spelletjes wilden ook weleens helpen om zowaar een glimlach tevoorschijn te toveren. 

En dan gebeurde het.Eerst verscheen hij weer op dat schermpje en dan klonk het "Yanneke papa gaat komen! Nog twee nachtjes grote dodo en dan komt hij". Ik ga het jullie maar eerlijk vertellen, ik was helemaal uit mijn Schotse balans, toen hij daar dan toch effectief verscheen. 

Zes maanden laat die sukkel mij aan mijn lot over. Om dan steunend op zo'n raar ding met wielen, plots zijn opwachting te maken op het terras, gewoon buiten op mijn erf. Om dan een paar uur later weer te verdwijnen.

De volgende dag hetzelfde verhaal.

En dan nu woensdag was het helemaal raak.

Plots wordt mijn halve koninkrijk verbouwd, wordt er een bed aangesleept in de veranda en komt de mannelijke sukkel weer thuis met dat rare rolding van hem. Gaat die in de veranda slapen, blijft hier 5 dagen, om dan plots weer te verdwijnen. 

Toen ging zij ook nog al zijn geur van dat bed verwijderen. Ik wist het totaal niet meer hè. Vervolgens klinkt zijn stem weer uit dat telefoon ding. Toen was ik het zat, die hele show en heb ik haar een ferme pits in haar hand verkocht. Dat ze verdorie eens beslissen hè, ik word er compleet hondsdol van.

Mensen, er is geen lijn op te trekken. 

Dus kunnen jullie die sukkels laten weten dat ik hun verregaande wispelturigheid compleet zat ben. Ik wil gewoon mijn oude vertrouwde leven terug. Balletje spelen, rondjes, mijn vaste structuur en tonnen aandacht.

Het zijn echt vreselijke honden ouders hoor die twee. En deze keer ben ik de sigaar.