fratsen

 

Hier ben ik weer met een nieuw verhaaltje

Ik moet jullie nodig wat vertellen over die sukkels. Zij zeggen dat ik fratsen uithaal, maar wie mij kent weet toch beter. Ik ben Goudlokje, het engeltje met de gouden manen en dito aureool.

Jullie hebben het al door, ze begrijpen er weer eens geen sikkepit van.

 

Hun eerst grief gaat over mijn hobby om mij nu en dan eens aan hun aandacht en gezichtsveld te onttrekken, volgens hem luidt dat "hij steekt zich weer weg en dat deugt niet".

 

Niks van aan natuurlijk. Ik heb gewoon een rustig koel plekje gevonden in een hoek van de tuin bij de tuinhuisjes en achter de haag, naast de zone waar hij het gras op een hoop gooit, met zo'n afsluiting ervoor. Mijn keuze voor dit plekje, werd destijds al door Elio aangegeven. Dus nu klinkt het ook nog "hij gaat toch ook die kuren niet krijgen zeker!" met enig vermaak in hun intonatie, dat dan weer wel.

 

Wel naast het feit dat dat een lekker koel plekje is, is dat ook de plek waar de boerderij katten vaak mijn erf betreden via de schutting, daar staan ook een paar rare dingen die zij beeldjes noemen, waar de  familie Mees en Roodborstje elk jaar voor een vermakelijk spektakel zorgt en waar egeltjes en een occasionele bosmuis door de struiken ritselen.

Ik mag daar dus op tijd en stond mezelf terugtrekken en onderdompelen in de lokale fauna en flora.

 

Maar wat weerklinkt er al spoedig? "Waar zit hij? Heb jij die kleine nog gezien? Orianthi? Orianthi???? Allee mateke waar zit je nu? Yanneke? Komt Yanneke balletje spelen?" Je voelt de stress in die stem oplopen.

 

Waarop hij dan meestal "die heeft zich weer weggestopt, tegenwoordig lapt hij dat dikwijls. Elio deed dat ook, hij test of we hem nog graag zien".

Toegegeven, na zo'n kwartiertje in mijn schuiloord begin ik me wel af te vragen, hoe het mogelijk is dat ze mij nog niet gemist hebben. Uiteindelijk maak ik dan diva gewijs mijn herintrede. Een comeback die uiteraard met veel opluchting van hun kant en gekkigheid van mijn kant, gepaard gaat.

 

Je moet ze af en toe een keertje duidelijk maken hoe belangrijk je bent, dat houdt ze lekker alert en bij de les.

 

Tweede frats waar ik van beschuldigd wordt is obstructie plegen van de doorgang van en naar de keuken middels langdurig meditatief drinken.

 

Ook hier weer compleet onbegrip bij die sukkels.

Die twee lopen de hele dag rond in huis en tuin. De keuken lijkt hierbij een soort epicentrum. Als ik daar dan gezellig aan mijn drinkbakken ga staan slobberen, beschuldigingen die mij ervan de boel te versperren?

 

Er staan twee standaarden met vier bakken erop in de keuken. Dat plekje luistert nauw en is destijds door Elio en mezelf met veel zorg en overleg uitgezocht. De twee uiterste bakken zijn drinkbakken. De ene met mondwater erin en de andere zonder.

 

Als ik merk dat die twee de keuken naderen denk ik weleens "gezellig, ik ga erbij staan en misschien gelijk een beetje drinken"

 

Ter plaatse aangekomen moet ik dan nog beslissen welke drinkbak ik prefereer, dan wel dat ik van elke bak een beetje tot mij neem. Hierbij is de rechtse drinkbak onderhevig aan een ritueel. Ik heb mijn water graag fris en vers. Dus de dichtstbijzijnde sukkel, moet de bak netjes leeg gieten en met een kannetje vers water vullen, zodat ik dat klaterende waterstraaltje kan observeren, terwijl mijn drinkbak zich vult en er bubbels in het water verschijnen. Ik kan daar met volle aandacht naar staan kijken.

 

 

Vervolgens ga ik dus drinken. Traag en nadrukkelijk. Met een paar pauzes erin uiteraard. Als die twee drinken klokken ze dat toch ook niet gelijk achterover. Maar bij mij staan ze dan met ongeduld te wachten om hun weg verder te zetten. Een wegomlegging volgen, heb ik hen al lang afgeleerd, want dan verplaats ik mij uiteraard mee, tegen de stroom in.

 

Een laatste zogenaamde frats betreft mijn uitgaande, maar vooral ingaande verplaatsingen binnen mijn indoor koninkrijk.

 

Eerst en vooral, ik ben een pur sang herdershond en geen held op sokken, geen watje en al helemaal geen tuttebel.

 

Als ik mijn inwendige gps mij duidelijk maakt dat een route behept is met hindernissen of anomalieen, dan vertrouw ik daarop en niet op "kom maar Mateke, het is goed!", " vooruit Yanneke, kom aan, niet de trezebees uithangen" en allerhande erbij gehaalde extra motivatie onder de vorm van sigaartjes, balletjes, piepende speelgoedjes en ander lekkers.

Wij collies hebben geen diepte zicht en kleuren zien er voor ons ook net iets anders uit.

 

Ja, allemaal goed en wel, zeggen die sukkels dan. Maar vertel ons dan maar eens waarom je al meer dan drie jaar vlot in en uitloopt langs achterdeur en garage en nu plots een heel collie drama in drie bedrijven opvoert bij elke inwaartse verplaatsing na zonsondergang?

 

Wat de achterdeur betreft is het logica voor beginners. Als het donker is en de tuin lampen branden niet en die sukkels doen ook nog eens de rolluiken dicht, dan is de veranda een zwart gat dat je zomaar kan verzwelgen. Voeg hierbij een drempel met niveauverschil aan de buitenkant van de achterdeur en jullie begrijpen toch meteen mijn probleem. Vroeger lag er trouwens een lichte kleur deurmat, die ze hebben weggehaald. Dat gaf nog enige richting. Het is dus gewoon hun schuld.

 

 

De overgang van de garage naar sas en keuken, dat is een gevalletje combinatie van factoren. Er is eerst en vooral het niveauverschil aan de binnendeur van de garage naar het sas. Daar ligt ook nog eens, op de lichte tegelvloer een donkere mat, die na die drempel overgaat in een lichte vloer.

Daarbij komt, en dat is de variabele, dat de binnendeuren daar een glazen kader hebben. Gedurende de dag geen probleem en volop licht, maar van schemertijd af, zie je de weerkaatsing van hagen, struiken en bomen die schimmen vormen op die vloer.

Ja maar dat was vroeger toch ook, beweren die twee.

Nee want die planten zijn gegroeid en dat Cisko katbeest doet constant de lamp met bewegingssensor aanfloepen, die pal op de buitenkant daar gericht is. Een paar lichten aan, zal verlichting brengen en de schaduwen verjagen denken jullie dan. Wel hier steekt de standvastigheid en rechtlijnigheid, die ons collies zo eigen is, een stokje voor.

Eens een situatie als potentieel problematisch, te boek staat in ons kopje, gaat daar veel voortschrijdend inzicht, geduld en onweerlegbare bewijsvoering van jullie kant aan te pas komen, om de kwalificatie om te buigen naar doenbaar.

 

Ik vertel jullie dit maar even, zodat jullie allemaal aan jullie sukkels duidelijk kunnen maken dat er altijd een reden, logica en ratio in ons gedrag zit. Wat zij dus fratsen noemen, dat is hun gebrek aan kennis en inzicht in onze rijke innerlijke beleving.

Zo zie je maar weer, ze klagen over ons, maar eigenlijk zijn ze dik de sigaar.