open boek

 

Hier ben ik weer. Tijd om een boekje open te doen  over de fratsen van die twee sukkels. Tenslotte begrijpt niemand anders mij hier.

Jullie hebben er geen flauw idee van wat ik hier zoal voor de kiezen krijg. Dat ze niet al te snugger zijn, in collielogica tekort schieten en bij hondentaal (laat staan de nog subtielere collietaal) helemaal lost in translation raken, dat is niks nieuws natuurlijk. Maar zelfs als ik met snuit en poot iets duidelijk maak, kan je er donder opzeggen dat ze in driekwart van de gevallen in het duister tasten of de boel fout interpreteren.

Het is toch niet te geloven wat ze nu weer bedacht hebben, die twee sukkels.

Zij beweert mij door en door te kennen. Ik ben zogezegd een open boek voor haar.

 

Dat is erom vragen natuurlijk.

 

Een eerste lesje in nederigheid, wat de kennis van colliegedrag betreft, heb ik ze gegeven toen de automatische poort vooraan aan mijn koninkrijk plots en ongewild open stond. Iedereen kon zomaar op mijn erf en ik kon dus ook gekozen hebben voor de vrijheid.

 

Die twee sukkels raakten er maar niet over uitgepraat dat ik mijn opperste best deed om de mannelijke sukkel binnen het erf te houden en hem attent te maken op deze anomalie en breuk in het algemeen veiligheidssysteem. Ik nam hem bij zijn T-shirt vast en hield hem keurig dicht bij mij, terwijl ik al blaffend richting probleemzone trok.

 

Ik heb daar mijn redenen voor. En die begrepen de sukkels weer eens niet.

Een Schotse herder is een herdershond pur sang. Mijn roedel en mijn kudde zijn mij heilig. Die beschermen zit diep in mijn DNA.

Het is dan toch niet meer dan logisch dat ik ervoor zorg dat hij niet ontsnapt en in zijn ongeluk loopt en dat ik erop sta dat mijn koninkrijk vrij blijft van indringers en ongenode gasten.

Dat ikzelf er niet op uitgetrokken ben, is ook logisch toch. Je laat je roedel niet achter. Trouwens wat heb ik daarbuiten te zoeken helemaal alleen zonder mijn natje en droogje en zonder één van de sukkels om mij te behoeden voor elk mogelijk ongemak en onheil?

Ze zeggen dat ik een luxe beestje ben en een verwend nest. Tja, hoe zou dat zo komen denken jullie?! Die twee zijn er altijd en overal, een stel helikopterende curling hondenouders.

Dan is er nog de kwestie van het kuilen graven aan de voordeur. Ook daar onbegrip alom. Hij maakt er een hobby van om mijn naarstig gegraven greppel, hermetisch opnieuw dicht te leggen. Begrijpen jullie dat nu? Dat plekje daar, is het koelste en meest genoeglijke plaatsje van mijn hele outdoor koninkrijk. In een vers gegraven kuil liggen met mijn buikje, levert opperste genot en verkoeling.

Bij het graven kom ik al eens een vreemd voorwerp tegen. Dat is iets dat daar natuurlijk niet thuishoort. Maar moet je die twee weer horen “hij heeft de kabel van telenet opgegraven”, alarm alom. Zetten ze daar struiken. Geen probleem, daar ga ik dan lekker bovenop liggen. Ineens zetten ze daar van die oranje witte miskleunen (verkeerskegels), dat gebruik ik dan als doel voor mijn balletje en verstop er mijn kauwspul tussen. Weer niet goed!. Uiteindelijk graaf je dan maar een kuil ernaast, weer wordt de boel versperd. Deze keer met stenen en hout. Ze hebben er dus een soort wedstrijdje met uitdagingen van gemaakt. Ik ga de strijd uiteraard met graagte aan. En ja dan sta ik te blinken met de zoete gloed van de overwinning op mijn goudkleurig langsnuitje bij die vers gegraven kuil. Moet je hen weer horen. Slechte verliezers zijn het ook nog.

Nog zo’n heikele kwestie is het betreden van vertrekken via deurovergangen met verschil in licht, kleur en textuur van omgeving en ondergrond. Ik ben terzake al jaren behoorlijk coulant. Maar nu moeten ze ook niet gaan overdrijven. Sta ik op een ochtend in de woonkamer, klaar voor mijn dagelijks rondje in de tuin. Is de veranda plots een inktzwart hellegat. Jullie denken toch niet dat ik daar één poot zet. Ik kon mijn poot er niet op leggen, wat deze algemene verduistering veroorzaakt had. Wel zag ik dat ik via de keuken, zonder enig probleem, door een netjes verlicht deel van de veranda kon lopen, richting achterdeur.

Het hielp wel dat zij mij hierbij aanmoedigde met de nodige sigaartjes. Dat is een duidelijke win-win, dat dan weer wel.

De volgende ochtend hoor ik daar toch een kabaal in de veranda. Staat hij aan knopjes te prutsen en plots rolt daar iets voor de ramen naar boven. Zij noemen het rolluiken. Terug licht in de veranda en ik liep weer gezwind in en uit.

Een paar dagen later, zelfde fenomeen, alles terug pikdonker. Waar zijn die lui mee bezig?!

Om het helemaal af te maken, was ook de achterkeuken plots verduisterd, zodat ik vanuit de garage in een donker sas terecht kwam, met ook nog een deur naar de keuken, waar blijkbaar een blauwe lamp staat te zoemen. Was me hiervoor nooit opgevallen, maar wat maakt dat ding lawaai en verspreidt dat een vreemde geur, telkens er een insect in vliegt. Kortom, ik ben mijn leven niet moe en ga niet meer via de veranda buiten of via de garage binnen.

De klaagzang die er toen weer losbrak was episch. Watje, trezebees, tuttebel,..en meer van dat fraais. Dat ze verdorie niet met mijn omgeving lopen klooien! Uiteindelijk heeft zij dan toch dat blauwe onding uitgeschakeld, zodat ik met een snel loopje wel weer vanuit de garage richting keuken durf te gaan.

Ik vraag jullie, zijn jullie sukkels ook zo’n saboteurs, die om de haverklap aanpassingen in jullie koninkrijk doorvoeren? Je krijgt daar toch kop nog staart aan, dat sukkelgedrag.

Nog eentje om af te ronden. Binnen in huis loei ik als een wolf. Dat is communicatie en gewoon een vriendelijke vraag waar ze uithangen, zodat ik weet dat ze ongedeerd en aanwezig zijn.

Buiten ben ik van de terreinbewaking en ordehandhaving en daar blaf ik. Laat dat nu voor eens en voor altijd duidelijk zijn.

Ik ben daarin geweldig rechtlijnig. Komt hij het erf opgereden en ben ik binnenskamers, dan loei ik hem alvast een begroeting toe. Doet zij het raam open, voor een fysieke begroeting, dan ga ik over op enthousiaste hoge blafjes. Open raam is buiten en ik vertel alvast iedereen even dat de mannelijke sukkel back in town is en we weer samen op avontuur kunnen.

Mijn gedrag is pure rechtlijnige logica. Die twee daarentegen, daar kan je boeken over schrijven. Net als je dan geleerd hebt wat hun gebrabbel betekent (die twee zitten altijd van alles te bekokstoven in het Frans en Engels, omdat ze denken dat ik dat niet versta), begint zij een heel nieuw repertorium klanken te produceren. Plots wordt er over mijn goudlokkige zelf gesproken al “un perro bonito” en “el perro mas hermoso del mundo”. Zouden jullie ook niet gigantisch beledigd zijn?!

Ik mag dan wel geen dom blondje zijn, maar een goudgelokte schoonheid met brains, ik heb nog steeds the system in their madness niet gevonden. Het is toch een raar ras hoor, die sukkels. Maar goed dat open boek,…ze zijn dik de sigaar.