oogappel

 

Hier ben ik weer. Tijd om jullie weer eens wat te vertellen over mijn collieleventje. Weten jullie dat ze mij hun oogappel noemen. Naar het schijnt ben ik het middelpunt van hun bestaan. Hoe kan het ook anders ik ben een raszuivere schotse herder, geboren voor de spotlights, het middelpunt van de aandacht en de spil van elke activiteit.

Eén van die dingen waar de sukkels blijkbaar last mee hebben is mijn rol als culinaire opzichter. Ik kijk toe op het reilen en zeilen in de keuken, zorg ervoor de ingrediënten voorgeproefd worden en controleer nauwgezet de veiligheid.

Een knijpfles bakboter, een slagroomspuit, zo’n fles met honing of siroop,…leuk geprobeerd, maar toch even testen of die dingen wel koosjer zijn. Dat geluid, ik vertrouw het niet. Nog een categorie erger zijn handmixer en blender, die herriemachines dagen mij gewoon uit tot een duel. En ze kunnen het krijgen ook. Op hoge toon geef ik hen mijn ongenoegen te kennen tot ze weer netjes in hun schuilplaats opgeborgen worden.

Denk je dat ze mij dankbaar zijn voor al die security taken? Nee hoor, ze klagen en noemen mij een kruidje-roer-mij-niet, onterecht denkend dat ik bang ben van die monsters.

 Volgens haar verongelukt ze bijna over mij, tussen haar potten en pannen. Naar verluid sta ik altijd pal achter haar, voor haar voeten of tussen haar benen, waardoor ze een raar soort dansje moet opvoeren om eten bereid en op tafel te krijgen. Wel, ze ziet dat verkeerd. Ik ben druk aan het werk met beveiligen en hoeden en zij doorkruist dat steeds, door constant van positie te veranderen. Kan iemand haar dat eens duidelijk maken?!

Nog zo’n intensief gebeuren is het klussen in de tuin. Dat is vooral zijn domein. En ook daar ben ik van toezicht en beveiliging. Maar in dat verband speelt er nog een veel vreemder fenomeen. Hij graaft putten in de tuin, op plaatsen waar ik het niet in mijn hoogblond langsnuitje zou halen. Daarbij trekt hij ook planten uit om er vervolgens andere, -die hij eerst uit plastic potjes haalt-, voor in de plaats te zetten. Als ik dan even ter hulp schiet, is het mis. Maar jullie moesten hem eens een keertje bezig zien.

Met schopjes en spade en allerhande herriemachines gaat hij het groen en het zand op mijn erf te lijf. Ik kan dat stukken sneller, efficiënter en zonder enig hulpmiddel. Dus ja, ik wil hem enerzijds helpen en behoeden voor de gevaren van zijn acties en anderzijds wil ik dat grote gele en kleine rode monster laten weten dat ik baas ben in mijn koninkrijk en geen concurrentie tolereer. Ik ben niet vies van een rondje banden bijten als die draken mij provocerend tegemoet razen.

Maar er is één dingetje dat mij werkelijk fascineert. Soms zie ik één van de sukkels bezig met een ding waar vuur uitkomt. Ik ga dan in overdrive. Ik ken mijn sukkels en ik garandeer jullie, ze zouden als rechtgeaarde collie niet lang overleven. Die lopen zo in hun ongeluk. Laat dan uitgerekend die twee met vuur gaan spelen, om zogezegd, onkruid te branden. Ik raad het hen af met alles wat ik in me heb. Maar denk je dat er naar mij geluisterd wordt als ik wil optreden tegen sukkel en werktuig? Nee hoor, nu moet ik dus binnen blijven.

Dat ik daar met veel geloei verzet tegen aanteken, dat spreekt voor zich.

In dat verband nog even een hardnekkig misverstand uit de wereld helpen. Wij collies, wij liggen niet, nimmer, nooit in de weg! Laat dat nu even voor eens en voor altijd duidelijk zijn.

Wij kiezen onze positie met veel zorg, waarna we ons uitstrekken ter beveiliging van onze roedel, waarbij het belangrijk is dat de ongedetecteerde ontsnappingskansen van onze sukkels, nihil zijn.

Vanaf nu mogen jullie dus termen als barelen, blokkade, hindernissenparcours,…en meer van dat fraais achterwege laten. Wij behoeden jullie letterlijk voor jullie eigen ongein, wetende dat jullie zonder ons dik de sigaar zijn.

Fijne zomer allemaal en houd het veilig, …luister naar jullie collie! Tenslotte zijn wij niet voor niks jullie oogappeltjes.