Orde en chaos

 

Hier ben ik weer. Het is toch wat hoor, die sukkels en hun fratsen.

Kijk, er zat tot dusver altijd een zekere regelmaat in mijn colliebestaan. Woensdag komt de poetsdame. Dinsdag of donderdag gaan die twee winkelen. En op vrijdagmiddag tot de avond is hij afwezig om te gaan mantelzorgen bij zijn ma. Dan zeult hij met allerlei dozen, zakken en gerief allerhande richting auto, om vervolgens uren te verdwijnen.

Ik heb dan zogenaamd “mamdag” en houd me bezig met haar te entertainen. Uiteraard is zij er vast van overtuigd dat het andersom is. Van onze strapatsen wordt een foto- dan wel videoverslag live aan hem bezorgd. Zelfs bij afwezigheid ben ik uiteraard nog altijd het hoofdpersonage in hun gedachten en doen.

Maar de laatste weken loopt het grondig fout. Plots verdween hij eerst een nacht, zomaar op een zaterdagnamiddag. Ik dacht nog “die is boodschappen doen zonder mij”, maar hij deed redelijk opgefokt en had een tas mee met allemaal spullen die ik niet kon thuisbrengen, zijn reistas, noemen ze het.

Ook zij was uit haar gewone doen. Toen het begon te schemeren ging die plots de kippenren in en begon zenuwachtig te hannesen aan het grootse kippenhok en “Suzanne? Waar ben je nu toch Suzanne? te roepen” Bleek dat één van de gevederde dames niet op het appél aanwezig was. Wat volgde was een geinig lichtspel, waarbij zij gewapend met pil lamp, tuinhandschoenen en een bezemsteel de hele meer dan 100 m2 meter grote ren, vol struiken, bomen en planten begon uit te kammen op zoek naar de witte kakelende deerne.

Dat hele proces herhaalde zich, zeer tot mijn vermaak, laat op de avond nog een keertje, waarna zij met een diepe zucht de nachtelijke theatervoorstelling afsloot.

Het moet gezegd, ik heb met haar die avond gezellig tv gekeken en mijn kauwsnoepjes verorberd als anders. Maar eten, dat was toch even niet aan de orde. Hij geeft me meestal mijn borden keurig gerangschikte vleesjes. Zij zal die taak ook wel een keertje op zich nemen, als hij niet in de buurt is en ze ziet dat ik hongerig ben (naar het schijnt ben ik dan een beetje (veel) hyper en durf al eens luchtknappen en in overdrive gaan), maar als principe is mijn culinaire bevoorrading een mannenzaak.

Tijdens het laatste rondje die nacht in de tuin (bekend als de nachtwacht) was ik opvallend dapper en doelgericht. In minder dan een kwartiertje hadden we het erf gecontroleerd op onregelmatigheden en had ik de nodige boodschappen gedaan. En dat allemaal zonder één blafje, piepje of loeiconcert. Zo gingen we een rustige nacht tegemoet.

Maar ook mijn klassieke late night snack liet ik aan mij voorbij gaan.

Die ochtend was de hele ordening des levens zo mogelijk nog meer uit balans. Ik liet al vroeg van me horen, maar zij stond nog vroeger terug beneden en begon aan allerlei knopjes te draaien (het uur terug goed zetten, zei ze, onbegrijpelijk hoor), waarna ze naar buiten snelde richting kippenren om de dames uit hun nachthok te bevrijden en te controleren of Madame Suzanne haar opwachting al gemaakt had.

Ik mee natuurlijk, en daar stond de witte zijdehoenderdiva in vol ornaat in de ren te pronken.

Tegelijkertijd dook uit het niks zijn auto op en had hij ook nog een zak broodjes mee van de bakker. Zondag is de dag van de croissantjes, pistolets en verse broodjes, waarbij ik met de tas speel waar dat lekkers inzit.

Maar hoe hard kunnen ze een arme collie in de war brengen. Klooien met uur en tijd, plots opduiken, taken en rollen verwisselen…er zijn dan geen zekerheden meer in het leven. Laten wij nu juist een ras zijn van semi-autisten. Orde, rust, regelmaat en overzicht, dat zijn de credo’s menig blij colliebestaan.

Te midden van zoveel chaos, kon het dan ook niet anders dan dat mijn collielijfje de stress eruit gooide, onder de vorm van een partij gal spuwen.

Nu collega’s, jullie beheersen deze kunst wellicht ook. Ik spuug zelden of nooit, maar als ik een keertje moet, dan maak ik er uiteraard mijn werk van. Nooit op één plek uiteraard en zeker niet op de meest toegankelijke plekjes. Liefst ergens waar de “intrapkans” voor de sukkels optimaal is en de opkuisinspanning evenzeer gemaximaliseerd wordt. Onder een tafel, aan de rand van een kast, zetel of in de smalle doorgang aan de garage, waar hij altijd doorheen loopt zonder het licht aan te steken,…enfin jullie begrijpen mij wel.

Laten we zeggen dat ik ze een koekje van eigen deeg gaf, doordat ze midden de commotie van zijn thuiskomst, de volledige benedenverdieping mochten poetsen, waar ik her en der vakkundig spetters spuug had gedropt.

Hoewel het die dag ook nog een feestdag was “Pasen, zo noemen ze dat”, werd hij in alle ernst gesommeerd om het bezoek aan zijn ma naar de volgende dag te verdagen onder het motto “Als je nu weer verdwijnt, is het gewoon teveel voor de kleine. Hij kan het niet aan”.

Kijk ze hebben het door. Teveel veranderingen en onregelmatigheden, dat verteer ik slecht, tenzij de anomalieën in mijn voordeel spelen, dan ben ik helemaal happy en mee.

Zo verdween hij laatst weer op een donderdagmiddag. Op zich geen erg, ik ben het wel gewend dat hij af en toe het erf verlaat zonder mij. Maar wat ik niet goed kon vatten, was dat hij zonder auto weg was. Dat was een gek concept. Geen sukkel, maar wel  taxi Orianthi nog ter plaatse. Ook haar auto stond er nog. Ik heb toch heel nauwgezet huis, tuinhuis en erf afgespeurd op zoek naar de vermiste sukkel. Zij bleef maar zeggen “papa komt straks terug”, maar het dilemma van de twee aanwezige beesten op vier wielen, bleef mij triggeren.

Uiteindelijk ging ik mijn dutje doen in de woonkamer, toen er plots allerlei gerucht aan de tuinpoort was en zij druk zat te toetsen op dat smartphone ding van haar.

Blijkt dat hij het erf opnieuw ging betreden, hier gebracht door een totaal vreemd beest op vier wielen. Enfin, ik zag en hoorde dat hij het was, maar wat had die een batterij aan rare geurtjes bij. Hij leek net ontsnapt bij de dierenarts voor sukkels. Ik hield maar de nodige afstand tot hij zijn vertrouwde huiskleding weer aan had en de stroom nare luchtjes was weggeëbd.

Maar hoe groot was de bonus, toen hij vrijdag niet als gebruikelijk op de middag het pand verliet. De hele dag ben ik heel dichtbij hem gebleven, mijn poot in zijn hand. Zo was ik zeker van zijn nabijheid. Het duurde wel twee dagen lang, die aanwezigheid, tot ik hem plots de vrijdagroutine zag opstarten op zondag. Maar goed die procedure ken ik en het verder verloop is daarbij voorspelbaar.

Het is niet moeilijk hoor. Gewoon voorspelbaar en rationeel gedrag stellen en wij collies zijn helemaal tevreden. Begin niet met onze scenario’s en scripts door elkaar te halen, want jullie zijn zelf de sigaar.

Denk eraan, als jullie straks weer massaal vakantie gaan vieren, onze structuur geeft ons controle en overzicht en onze roedel dichtbij ons, maakt ons geluk compleet.

---