Sukkels

 

Hier ben ik weer met een nieuw verhaaltje.

Ik moet jullie een paar dingen vertellen over de sukkels.

Die twee zijn soms echt niet te volgen en dan zeggen ze ook nog dat het aan mij ligt.

 

Zo gaat hij op zondag meestal broodjes halen bij de bakker. En ik mag niet mee. Het zijn maar tien minuten zegt hij dan.

Wel weten jullie wat mij gelijk gek maakt, dat ik hem niet zie wegrijden.

Ik sta aan het venster klaar om hem uitgeleide te doen met mijn beste wolf gehuil. Heel indrukwekkend, als zeg ik het zelf. En ik zie zijn auto niet bewegen. Ik zie wel haar auto het erf afrijden, maar dat is haar auto, dus daar kan hij dan toch niet inzitten. Is toch logisch!?

 

Hierop zet ik een tandje bij met mijn loei concert. Zij komt in allerijl aangelopen van boven, omdat ze denkt dat er wat met mij aan de hand is.

 

En nu weet ik het dus helemaal niet meer.

Zij is dus thuis, hij is nergens te bekennen en zijn auto staat er en haar auto is weg.

Waar zijn die lui mee bezig? Ik begrijp er niks meer van. En nu zegt zij dat er niks aan de hand is en dat ik niet zo moet huilen, dat hij direct terug komt.

 

Vervolgens rijdt haar auto terug het erf op. Ik sta inmiddels te piepen aan het raam, gewoon om te zeggen dat er echt iets niet klopt. En dan gaat het raampje van haar auto naar beneden en zit hij erin.

 

Wat zouden jullie doen collega's met zoveel onregelmatigheden?

En dan hoor ik haar zeggen "ik ga hem buiten laten, hij heeft het lastig, sjot eerst wat met zijn balletje". Nu vraag ik jullie, hoe halen ze het hun hoofd dat ik het lastig heb, terwijl ze zondigen tegen elke regel van de collie logica.

 

Zij laat mij dan buiten via de voordeur. Wel ik heb een probleem met de gang. Die gang heeft een vloer van zalmroze marmer met een donkere vloertapijt erin.

 

Toegegeven, ik loop daar al heel mijn leven vlotjes overheen, maar nu is het mij recent opgevallen dat dat toch best een enge vloer is met een potentieel gapend gat (ja die donkere vloertapijt zit me niet lekker). Ik heb dus besloten daar geen risico meer in te nemen en gewoon niet meer langs daar buiten te gaan.

 

Maar dat is weer buiten die twee sukkels gerekend. Ze noemen mij een watje en een tuttebel en zeggen dat ik een pantoffelheld ben. Vervolgens negeren ze mij, zetten die voordeur open en gaan voor mijn neus staan balletje spelen in de voortuin. Met mijn lievelings balletje! Ik piep van ongenoegen de hele gang bijeen. "Het is weer colliedrama, gewoon laten doen", zegt zij dan nog.

 

Wel nu zondag, na heel dat gedoe met die auto wissel was ik zo van mijn Schotse à propos gebracht, dat ik zonder nadenken via de voordeur naar buiten ben gerend. Hij stond daar ook midden in de voortuin, in de sneeuw met mijn lievelings balletje. Hoeveel triggers kan je nog afvuren op een arme collie?

 

Hun conclusie kunnen jullie al raden zeker. Totaal onbegrip bij die sukkels voor mijn volkomen gegronde behoedzaamheid in die gang met die gruwelijke vloer. Ze moeten het zelf maar weten hoor, als ze straks opgeslokt worden door dat zwarte gat op die vloer. En nu verwachten ze dat ik vanaf nu "als een grote colliekerel flink langs de voordeur naar buiten ga", die lui sporen niet, ik zweer het jullie. Ze weten verdorie toch dat mijn ogen heel anders werken dan die van hen.

 

Nog zo'n dingetje is het avondritueel met mijn snuffelmat en het lekkers daarop.

 

Elke avond gaan ze op de bank hangen en tv kijken. Ik krijg dan mijn dagelijkse lading lekkers, vooral van die reepjes gedroogde kipfilet, eend of lam. Ik weet hoe graag ze mijn aandacht hebben, dus ik houd daar rekening mee.

 

Ik neem zo'n reepje lekkers van mijn matje en ga hiermee naar één van hen. Vervolgens verwacht ik dat ze dat in stukjes breken en hapje per hapje aan mij voeren. Een interactief proces zeg maar. Zij moedigen me dan aan door te zeggen "lekker knabbelen hoor Orianthi, is goed voor de tandjes".

Deze pantomime voeren we dus elke avond op, waarbij ik erop let dat ik beide sukkels evenveel aandacht geef.

 

Alleen in hun versie wordt dat "Orianthi kan niks alleen, zelfs bij het snacken heeft hij begeleiding nodig ". Ook hier hebben ze  weer compleet geen benul van mijn motieven en drijfveren.

 

Laatst was er zo'n stukje van een kippen reepje aan mijn kraag gaan kleven. Terwijl ik al lucht knappend aandacht wou vragen voor deze vreselijke verminking van mijn prachtige kraag, dacht hij toch wel dat ik wou bijten. Ineens ging zij een toon lager en kreeg ik een duidelijke berisping. Ik schrok me gewoon te pletter. Ik zal het lucht knappen wel achterwege laten, maar kan iemand hem uitleggen dat het niet is omwille van die terechtwijzing. Wat een belediging om mij ervan te verdenken dat ik zou bijten. "Het blijft een stoere herdershond", zegde ze er nog aan toe. We hebben het meteen bijgelegd hoor, met een dikke knuffel en hij heeft heel voorzichtig die kliederboel uit mijn vacht gehaald. Maar toch…

 

Worden jullie ook zo miskend in jullie intenties collega's? Het is toch wat hoor samenleven met zo'n stel sukkels. Gelukkig zie ik die twee graag, anders waren ze ferm de sigaar.