Feest met balletjes

 

Hier ben ik weer. En zo op een drafje van de feestdagen wil ik jullie nog een keer een verhaaltje vertellen.

Zoals elke collie ben ik helemaal gek op mijn balletje. Natuurlijk heb ik meer dan één balletje. Maar er is er altijd maar eentje de uitverkorene, de absolute favoriet van het moment. En dat balletje neem ik overal met me mee.

Nu denken jullie waarschijnlijk dat zo’n balletje voor mij een speelgoedje is en klaar. Jullie zitten er compleet naast.

Dat balletje meezeulen geeft mij een heel geruststellend gevoel, ik word er gewoon blij van. Daarnaast is het ook een communicatiemiddel. Ik nodig de sukkels uit om met mij te spelen. Zo werken we aan onze band en tegelijkertijd blijven die twee in vorm.

Nu hebben ze natuurlijk weer wat te klagen. Het zouden de sukkels niet zijn als ze er weer eens geen sikkepit van begrepen.

Ze denken dat ze dat balletje eindeloos moeten wegtrappen of gooien. Nee zo werkt dat natuurlijk niet. Even stevig voetballen en achter de bal aanhollen is bij momenten natuurlijk geweldig. Alle stress en energie even eruit. Maar het betere balspel is toch een pak subtieler.

Ik loop met mijn balletje naar het ideale speelplekje en daar drop ik het. De sukkel van dienst moet mij volgen, dus kijk ik achterom om te kijken of die nog mee is. Dan gaan we een dansje opvoeren met schijnbewegingen en gaat het om balbezit. Daarbij komt een choreografie kijken van afstand en nabijheid. Dat sparren vind ik geweldig leuk.

Verder is dat balletje ook een perfect hulpmiddel om die twee aan het fitnessen te krijgen en hun aandacht en focus op de belangrijke dingen des levens te leggen: ik Goudlokje, uiteraard.

Dan zitten ze onderuitgezakt voor dat kastje naar allerlei beelden te staren of hangen ze op de bank of in de tuinzetels met een boekje. Kijk ik zie gewoon, die vervelen zich en hebben dringend mijn hulp nodig. Ik deponeer dan mijn balletje onder kast, zetel of tafel of verstop het onder een auto of in de haag. Vervolgens ga ik met een duidelijk piepgeluidje al kop en staart schuddend voor die plaats staan. Net zolang tot één van hen opstaat om mij te herenigen met mijn dierbaar balletje. Waarna ik, helemaal tevreden over mijn interventie, de actie herhaal en herhaal. Doet ze goed hoor een beetje beweging.

Nu lopen die twee dus te klagen dat zij moeten apporteren en dat ik de balletjes in de lucht pleeg te houden. Wat hadden ze gedacht.

Een collie in je leven dat moet je verdienen, elke dag. Dat is mijn motto. Dus test ik hun loyauteit in een subtiele training.

Destijds op de hondenschool leerde ik de kneepjes van speurwerk. De sukkel moest zich verstoppen op het terrein en ik moest hem zoeken. Dat was een heel leuk spelletje. Wat uiteraard vond ik hem feilloos en volgde dan telkens een feestje van enthousiasme.

Ik heb dat heel goed begrepen en pas het principe met zeer veel succes toe. Ik verstop me ergens in huis of op het erf en wacht dan rustig af tot “waar is Orianthi” weerklinkt. Vanaf dan is het reuze leuk. Die twee spelen het zo goed. Je hoort die opgewonden stemmen, ze vinden het echt leuk. En als ze mij gevonden hebben gaan ze helemaal uit hun dak. Geweldig spelletje echt waar! Moet je kijken hoe blij die zijn als ze me zien. Ware het niet dat ze nu tegen iedereen gaan vertellen dat ik me verstop en hun daarbij een hartverzakking bezorg. Zij zijn toch met dit spelletje begonnen, moeten ze nu niet lopen klagen als ik de zaken een keertje omdraai.

Van een feestje van enthousiasme is het een klein bruggetje naar de aankomende feestdagen.

Wat jullie absoluut moeten weten, wij collies houden niet van verandering. Plots verandert er van alles in huis, eetgewoonten, routine,…Wij zijn daarvan geen fan. Het bezorgt ons stress en ongemak.

Hebben jullie er ooit al eens bij stilgestaan dat wij onze grip op de werkelijkheid halen uit routine en voorspelbaarheid. Een collie draagt nu eenmaal geen uurwerk.

Wij kijken naar jullie gedrag en routine en maken daarvan een logisch geheel, waar wij ons strikt aan houden.

Dus of iedereen een beetje normaal kan doen!

Denken jullie dat wij zitten te wachten op al die vreemde geuren en smaken op jullie tafel? Ik verslik me verdorie bijna in een framboos of aardbei, denkende dat het een vleesje is.

Goed, voor worstenbroodjes maak ik een uitzondering. Worstenbroodjes zijn lekker. En het is een ritueel op zich. De sukkel krijgt zo’n ding veel te warm opgediend op een bordje en gaat dan zitten blazen en wachten tot het op temperatuur is. Juist als hij dat ding naar zijn mond wil brengen ben ik daar. Ik loop gedecideerd naar hem toe en leg mijn langsnuitje op zijn arm of been en kijk hem daarbij heel nadrukkelijk aan. Scoren hoor! de lekkernij verandert netjes van eigenaar. Onweerstaanbaar noemen ze mij dan.

Nog een laatste goede raad ten behoeve van de sukkels van al mijn collega’s.

Het geknal dat zo eigen is aan deze periode van het jaar, daar kunnen wij helemaal niks mee. Onze perfect getipte oortjes raken daardoor van slag.

Nu hoor ik dat er allerlei theorieën de ronde doen, dat wij niet gesteund of getroost zouden mogen worden.

Dat klopt niet. Eerst en vooral, stel ons gerust door normaal te doen. En zien jullie dat wij het even moeilijk hebben, laat dan voelen dat jullie sukkels de zaak onder controle hebben en neem ons in bescherming. Als jullie het niet eng vinden, de leiding nemen en ons dicht bij jullie laten liggen of zitten, dan kunnen wij de wereld aan.

Ik heb als pupje al geleerd dat geluiden niet eng zijn. Geluidstraining noemen ze dat. Maar toch kan ik soms erg schrikken van zo’n plotse knal. Ik kruip dan in voorzit bij de vrouwelijke sukkel. Zij aait mij op een geruststellende manier (Tellington TTouch heet dat volgens haar) en houdt me heel dicht bij haar. Zo word ik helemaal rustig.

Die voorzit dat is een houding die elk pupje kent. Eigenlijk vluchten wij dan tussen de benen van onze sukkels voor bescherming. Veel sukkels vinden dan dat wij zelfstandiger moeten worden en ontmoedigen dit. Mijn sukkels hebben het juist gestimuleerd, om mij zo in bescherming te nemen tegen allerlei onverwachte hindernissen. Want toegegeven collega’s, er kan nogal wat ongein ons pad kruisen. Ik hoef dan niet te vluchten, maar trek me terug op mijn veilig plekje op hun voeten en met mijn rug tegen of tussen hun benen. Want die sukkels kan ik wel vertrouwen gelukkig. Het zijn zelf geen grote helden, dus die lopen geen onnodig risico. Als “voorzit” weerklinkt, weet ik dus perfect wat van mij verwacht wordt.

Mij belonen voor al die perfectie, dat kan in klinkende sigaartjes (mijn favoriete snoepje aller tijde) maar de ultieme beloning is toch nog altijd hun bevestiging en enthousiasme. Vreugdedansjes en hoge stemmetjes met veel “goed zo” Dat blijft een feestje.

Fijne feestdagen allemaal en een feestelijk nieuw jaar vol collie fratsen, gezondheid, liefde en geluk.

Straks is het weer januari en is al het gedoe weer netjes voorbij. Voor nu, zorg dat jullie vooral niet de sigaar zijn.

Dikke collieknuffel!