klinkende sigaartjes

 

Hier ben ik weer. Intussen ben ik drie jaar geworden en wat ze noemen een grote colliekerel.

Nu weten jullie dat ik, net zoals mijn rasgenoten, enorm stoer en vastberaden ben, niet terugdeins voor een uitdaging of onverwachte wending en elke bezoeker met een bloedstollende heldhaftigheid tegemoet treed.

Tot zover de theorie. Nu de praktijk.

Deuren, drempels, verschillen in textuur, kleur en belichting, dat is niet mijn ding. Onverwachte objecten of mensen in huis, tuin of buitenomgeving,…ik ga er met gepaste behoedzaamheid mee om.

Zo hebben ze een nieuw ritueel als de sukkel thuiskomt. Ik ga dan met haar aan het open raam staan kijken, terwijl ik van enthousiasme piepende geluiden maak en haar ineens even een wasbeurt geef. Zij moet daarbij staan, niet omdat ik door het raam spring, maar omdat ik een eigen techniek heb om mijn achterpoten bij te trekken en zo mezelf overal op te hijsen. Ze zijn nu bang dat ik door dat raam ga klimmen en mijn poten pijn ga doen.

De sukkel stapt dan uit zijn auto en komt mij begroeten. Dat gaat met veel kusjes en pootjes gepaard. Vervolgens loop ik via de gangdeur naar de voordeur en zo naar de sukkel toe. Ik heb die gang en voordeur al ontelbare keren doorkruist, maar als het schemert dan durf ik daar plots niet zomaar mijn pootjes neerzetten. Die vloer is lava, ik zeg het jullie. Enkel als zij het licht aansteekt en met de nodige aanmoediging loop ik naar buiten.

Onverwachte obstakels, hindernissen en dingen die plots ergens opduiken (de sukkels durven zomaar dingen in huis verplaatsen of veranderen), mijn Schotse haren gaan ervan overeind staan. Ik maak mijn ongenoegen kenbaar met een reeks hoge blafjes en een paar grommen en voer daarbij een soort dansje uit (door mijn achterpoten gebogen in sluiphouding). Zij noemen het een Indianendans. Volgens mij is dat geheel niet woke. Maar goed ik zet me dus in onderzoekende houding, klaar voor een vlucht vooruit, indien de plotse anomalie boosaardig zou zijn. Pure logica toch! Om dan te moeten horen dat je een pantoffelheld bent of een Yanneke met vrees.

Nu heb ik één en ander natuurlijk al snel in mijn voordeel gekeerd. We zijn en blijven tenslotte een ras van langharige wijsneuzen. Ik heb een renumeratiesysteem op poten gezet in klinkende sigaartjes. De koers van Goudlokje, dat luistert heel nauw.

Bij een aarzeling van mijn kant om een vloer of doorgang te betreden, ben ik mits de juist aanmoediging, bereid mijn terughoudendheid te overwinnen voor één sigaartje.

Binnen komen op afroep, als ik lekker door de tuin kuier, staat ook gelijk aan één sigaartje. Onmiddellijk bij binnenkomst te voldoen. Ik stop abrupt mijn route aan de tafel met snoepjes en verzet geen poot meer tot de vordering voldaan is. Daarbij blokkeer ik vanzelfsprekend de doorgang volledig.

Als de sukkels het pand wensen te verlaten, ga ik op hun voeten zitten. Het wisselen van schoeisel van pantoffels naar buitenschoeisel kost twee sigaartjes. Twee voeten die vrijgegeven dienen te worden. Staalharde logica. Afdingen is onbestaanbaar en wordt niet getolereerd. Afleidingsmanoeuvres worden meteen onderkend en geneutraliseerd door een claim voor extra lekkers. Mijn sigaartjeskassa rinkelt als een tierelier.

Het laten wassen en borstelen van broek of andere onderdelen van mijn goddelijke collielijfje, ook dat is uiteraard onderworpen aan een smakelijke tegenprestatie. Gedroogde kipfilet, eend, lam of rund is zeker niet te versmaden. Alleen moeten jullie nu niet denken dat ik dat ergens alleen ga liggen opsmikkelen. Welnee, één van de sukkels dient dat ding in kleine stukjes te doen en zo hapje voor hapje, bijt klaar aan mij te voeren. Ik kauw dan nadrukkelijk elk stukje met mijn hagelwitte tanden, aangespoord door “mooi met de tandjes hoor Orianthi, lekker knabbelen”. Zeg nu zelf, ik heb toch een geweldig masterplan ontwikkeld om die twee nuttig bezig te houden.

Verder ben ik erg sober in mijn eetpatroon. Mijn bordjes quenelles, jullie weten wel, die keurig op een plat bord verdeelde hoopjes vlees, eet ik netjes op. Alleen als ik in vuur en vlam sta voor een plaatselijke schone, dan durft mijn appetijt er weleens bij in te schieten en ga ik over op late night snacking. Mijn snoepjes betalingssysteem blijft ook dan onverminderd overeind, dat dan weer wel.

Ik scan graag het bord van de sukkels. Hoewel ik zo goed als niks van tafel eet, moet er wel even gecontroleerd worden of er toch niks is wat ik ook zou lusten. Ik durf weleens dingen proeven om erachter te komen dat het toch een no go is. Zo weet ik nu dat aardbeien en frambozen, weliswaar rood van kleur zijn, maar niks met vlees te maken hebben. Ik ben er wel een paar keer ingetuind alvorens ik daar een definitieve beslissing in heb genomen.

Nu heb ik één favoriete lekkernij van tafel, dat zijn  gegrilde worstjes, van die chipolata achtige dingen, die ik dan hapjes gewijze bij de sukkels van hun bord probeer buit te maken door mijn kopje op hun arm, been of dienblad te leggen.

Maar ook hier hoort een protocol bij. Ik eet zo’n stukje enkel als het van hun bord komt. Ze moeten niet proberen om mij een apart bordje voor te zetten. Ik moet dat niet. Trouwens ik ben dan zo beledigd dat ik verder ook niks meer van hun bord hoef. Ze hebben werkelijk geen idee van mijn ware motieven. Aandacht daar is het mij natuurlijk om te doen. Ze zijn toch echt niet slim hoor die twee.

Het is toch niet zo moeilijk te bedenken dat ik graag in het middelpunt van de belangstelling sta en allerlei fratsen verzin om hen zover te krijgen.

Jullie lezen het, gelukkig ben ik hier de slimste in huis en weet ik de boel netjes naar mijn poot te zetten. Want zonder mij zijn die twee dik de sigaar.