over water en in vuur en vlam staan

 

Hier ben ik weer. Is het bij jullie ook zo druk collega’s?

Wat een gedoe hier. Eerst liep de kelder onder water. Dat was wat hoor. Die twee lagen te slapen en ineens, word ik gewekt uit mijn schoonheidsslaapje door allerlei paniekerig gedoe.

Hij verdween door een deur in de keuken, waar ik nog nooit geweest ben. Daar zit namelijk een trap naar beneden achter. En ik doe geen trappen.

Vervolgens kwam hij terug, met natte voeten en natte broek. Al dat water over de vloer. Ik zou het niet moeten riskeren hoor. Bij mij is het altijd “Yantje voetjes drogen”.

Wat volgde was weer spektakel. Eerst een man met een bestelwagen, die uitgestapt en wel, samen met hem die trap afliep, terwijl ze druk aan het praten waren. Vervolgens veel gepraat in dat telefoonding van hun en ik die met haar in de woonkamer zat. Ik moest haar blijkbaar bewaken ten midden van deze crisis.

Uiteindelijk ook nog een grote rode wagen met allemaal mannen erin die ook die trap afgingen en allemaal water in mijn tuin lieten lopen. Ik wist niet zo goed wat te doen. Dus ik ben maar aan de deur van de woonkamer gaan liggen slapen in waakstand. Tenslotte waren beide sukkels aanwezig, dus niet mijn probleem.

Elio zou het vast en zeker op een oeverloos blaffen gezet hebben. Die hoorde zichzelf graag bezig. Als ik blaf weten ze dat ze iets gemist hebben en dat ze de boel moeten overnemen.

 Ik ben gespecialiseerd in signaleren en delegeren. Ik ga lekker niks doen wat mijn gouden lokken uit de plooi haalt hoor. wat denken ze wel. En energie verspillen aan blafsalvo’s, dat is ook niet mijn ding. Weet je dat die twee het aandurven naar mijn blafkunsten te refereren als een jeanetten kefje. Zo totaal niet woke om de hoge klanken in mijn blafprestaties zo te omschrijven. Ze noemen het ook  een bromfiets die niet wil starten.  Ik druk mij bij voorkeur uit met piep en huilende loeigeluiden. Nu weten jullie meteen waarom.

Dan moest de ellende nog komen. De volgende dag lag plots heel mijn keuken en gang vol met rare doeken, waar ik geen poot ging opzetten. Wie doet zoiets en dan die kleur ook. Die sukkels hebben een raar soort humor om “de vloer is lava” te spelen in huis.

Oranje en roze tinten zie ik gewoon niet goed. Ik heb dat ook met dat stuk marmervloer in de gang. Ik weet intussen wel dat ik daar over kan lopen, richting voordeur, maar ik blijf voorzichtig en ik ben geen fan.

Nu ook weer, ze zien mij twijfelen bij die doeken (zij noemen het dweilen) en dan staan ze daar met twee en willen mij lokken met mijn lievelingssnoepje. Ze noemen mij een tuttebel en een watje, maar nee ik ben voorzichtig en zet mijn pootjes niet zomaar om het even waar neer. Voor mij geen sprongen in het diepe. Uiteindelijk ben ik op die dingen gaan staan hoor. Je moet ze een pleziertje gunnen tenslotte.

Dat hele gedoe was nog niet achter de rug of ik werd in vuur en vlam gezet door een loopse schoonheid, zomaar ineens in de buurt van mijn koninkrijk. Zittend  in mijn voortuin werd ik getroffen door deze geurvlag. Die twee hadden dit compleet gemist. Maar je bent jong en je wil wat, dus ik wou met alle geweld de vierpotige deerne nader leren kennen. Dat overviel mij ook vroeg in de ochtend. Om haar te wekken hield ik een indrukwekkende recital van vloeiende loeiende wolvenklanken.

Die twee in alle staten. Dachten ze toch wel niet dat ik me eenzaam voelde zo alleen beneden ’s nachts. Kwamen ze aanzetten met dekentjes, snuggle puppy speeltjes en heel veel geruststelling en geknuffel. Leuk hoor, maar geheel niet terzake. Ik zeg het jullie, die twee zijn eigenlijk de watjes.

Let op ik mis die tricolore oppergod onwaarschijnlijk hard. Maar ik weet dat hij nu in zijn hemelse rijk goedkeurend naar mijn fratsen kijkt. Hij heeft me het nodige bijgebracht en ikzelf heb ook zo mijn aanpak. Ik heb mijn zaken intussen aardig op orde met die twee sukkels.

Nog even een misvatting die ik nodig de wereld wil uithelpen.

Op vrijdag gaat hij mantelzorgen en ben ik met haar alleen thuis. Ze noemen dit mam dag. Zij denkt nu geheel onterecht dat zij het is die mij de hele tijd entertaint en vermaakt. Jullie hadden het natuurlijk al begrepen, ik zorg dat ze zich niet verveeld.

Ze is op die dagen niet aan het werk en gaat ook niet op stap en schijnt dan vooral op mij te focussen. Ik zorg er dus voor dat we lekker samen bezig blijven. Ik doe rondjes, speel balletje met haar, help haar bij klusjes in huis en tuin en kruip gezellig met haar op de bank. Daar leer ik haar nieuwe kunstjes en geef haar veel kusjes en knuffels, want ik voel dat ze nog triest is over het vertrek van mijn grote broer. Ik zorg ervoor dat van dit alles de nodige foto’s getrokken worden, zodat de mannelijke sukkel weet dat ik thuis alles onder controle heb.

Hard werken hoor zo’n vrijdag. Ik ben dan ook altijd oprecht blij en opgelucht als ik zijn auto het erf zie oprijden. Ik ga hem opwachten aan het raam, dat vindt hij blijkbaar heel fijn.

Zo zie je maar, die sukkels, je moet er de hele tijd mee bezig zijn hoor. Ze kunnen ook niks alleen en je moet ze goed in de gaten houden. Maar denk je dat ze dat begrijpen?

Ze zeggen dingen als “Orianthi heeft veel aandacht nodig, zeker nu hij enig hondenkindje is”. Het ontgaat hen volkomen dat ik mijn aandacht nu helemaal alleen over die twee moet verdelen en allerlei dingen moet verzinnen om hen bezig te houden. En tegelijkertijd moet ik de boel bewaken en overzicht behouden, want anders zijn ze dik de sigaar.