fouten in de opvoeding

 

Hier ben ik weer.

Zoals jullie weten ben ik nu enig hondenkindje van de sukkels. En eerlijk is eerlijk dat heeft zo zijn voordelen. Ik ben natuurlijk goudlokje, een prachtig en uitermate fotogeniek goudkleurig kereltje. Al die aandacht en liefde voor mij alleen is dus zalig.

Maar er is ook een keerzijde aan de medaille. Ik heb nu verantwoordelijkheden. En alleen instaan voor de veiligheid van have en goed en het welzijn van die twee sukkels, dat is geen partie plaisir.

Gelukkig zijn die twee al wat tot het besef gekomen dat ik het niet allemaal alleen aankan. Het was natuurlijk altijd een duobaan en had ik een senior collie met het nodige charisma om de zaken in goede banen te leiden.

Neem nu het blaf gebeuren als de bel gaat. Waarom zou ik blaffen als ze de bel al duidelijk hebben gehoord? Heeft toch geen meerwaarde. Ik ben trouwens wel Goudlokje, ik doe de dingen goed. Elio hield dan enorme blafconcerten, terwijl de sukkels hem tot stilte maanden, zelfs met fisher discs en oor massages. Als ze tegen mij zeggen “is goed baasje gaat open doen" stopt mijn verantwoordelijkheid toch. Dus ik blaf enkel als ik merk dat ze de bel niet gehoord hebben. Dan is hij buiten op het erf en gaat de bel aan de poort. Ik zie dat hij niet reageert. Wel dan loop ik al blaffend naar de poort toe, tot hij komt om open te doen. Als ik alleen ben heeft blaffen geen enkele zin, dus dat doe ik ook niet. Ik houd wel een beetje mijn mooie blonde kopje erbij natuurlijk.

Bezoek is nog zo’n dingetje. Als ze de bezoeker met veel praatjes, gelach en vrolijkheid ontvangen, waarom moet ik dan gaan blaffen of tussen beide komen. Ik ga dan lekker als vanouds staan pronken en breng mijn balletje mee, zodat ze aan mij de passende aandacht en bewondering kunnen schenken.

Een andere grote verandering in mijn leventje is dat ik nu overal mee naartoe moet. Snel een paar boodschappen doen, terwijl Elio en ik bij vrouwtje thuis bleven, is nu veranderd in samen gezellig op pad gaan en dan een uitje “voor de kleine”.

Ik moet jullie bekennen dat ik het best gezellig vind zo met zijn drieën in de auto. Maar ik heb niet altijd evenveel zin om uit te stappen. En dat laat ik merken. Maar wat een drama maken ze dan! Ook mijn lievelingsplekjes kunnen mij soms eens een keertje niet bekoren, mag het?! Weten ze wel dat er enorm veel van die mottige muggen in het bos en aan de beek zitten. Nee, niet aan gedacht natuurlijk. En dan maar zeggen “hij wil niet”.

Net hetzelfde verhaal met die lichtgevende ledband die ik ’s avonds aan moest in de tuin. Zogezegd om mij beter te zien lopen. Daar komen ook muggen op af hoor! Dus ik keil dat ding gewoon uit en klaar. Ik ben trouwens een volbloed Schotse Herder, wij hebben een wit puntje op het einde van onze staart, een lantaarn zeg maar, dus ik heb dat led ding helemaal niet nodig.

Ik moet jullie toch vertellen dat ik nog heel wat foutjes in de opvoeding van die sukkels vaststel. Mijn taak nu om dat bij te spijkeren.

Eén van die misverstanden is hun interpretatie van mijn betere huilwerk. Ik kan iets wat Elio niet machtig was. Ik kan huilen als een wolf. Heel diep en heel meeslepend. Nu denken zij dat ik dan in paniek ben ofzo. Helemaal niet waar hoor! Mijn gehuil is een communicatiemiddel. Het dient om te communiceren met andere leden van mijn roedel, mijn aanwezigheid kenbaar te maken of mijn locatie aan te geven.

Als de sukkels dus boven liggen te slapen en de afvalophaler komt langs, dan laat ik even van mij horen. Stel je voor dat ze baasje bij het groot vuil hebben gezet of vrouwtje bij het gevaarlijk afval?! Ik vraag dus even na waar ze zijn en laat weten dat ik er ook nog ben.

Ik gebruik die wolvenhuil ook om aan de grasmaaier te laten weten dat ik er ben en dat dat grote gele monster er niet moet over peinzen baasje te ontvoeren. Begrijpen jullie dat nu, de mannelijke sukkel kruipt schijnbaar vrijwillig op dat grote gele herrie ding en gaat er dan al vechtend (want je ziet hem takken wegduwen) rondjes mee maken over het erf. Ik ging altijd voluit voor de zwakke plekken van het gele monster, ja hoor die dikke banden, lekker aanvallen. Ik heb ook weleens een keertje geprobeerd om de sukkel eraf te sleuren bij het starten. Maar dat mag dus niet.

Laatst was het herrie ding stuk. Toen heb ik eens goed kunnen kijken hoe dat er van binnen zoal uitzag. Best interessant hoor. Sindsdien laat ik het maar voor wat het is, die gele gras verslindende loser. Ik heb het ding natuurlijk wel nodig af en toe, want als het gras te hoog staat is dat niet leuk om balletje te spelen en te sjotten.

En dan is er dat dingetje over eten. Elio was hier mijn richtsnoer. Hij had een stevige reputatie opgebouwd wat het eet gebeuren betreft. Een bord eten dient op de juiste hoogte, netjes gedresseerd en dagvers geserveerd te worden. En elke anomalie in het dagmenu werd meteen met veel afkeuren en een hoogmoedige weigering beantwoord. Ik wist dus met grote zekerheid dat ik meteen kon aanvallen op mijn bord eens Elio de zaak koosjer had bevonden.

Maar hoe moest ik dat nu aanpakken? Inmiddels heb ik zo mijn eigen regels ontwikkeld om te bepalen of iets aan het Orianthi keurmerk beantwoordt. Nu had ik snel door dat ze probeerden mij twee keer hetzelfde voer voor te zetten. Een zonde tegen ons eerste gebod zeg maar. Ik at daar één keer van, maar geen tweede keer. Geen enkele reden om de culinaire teugels te vieren. Je moet die sukkels natuurlijk wel bij de les houden.

Maar ze hadden het vrij snel door, dat ik geen toegevingen ging doen. Al snel werd de vertrouwde winkel met natuurvoeding voor dieren opgezocht en werden kleinere porties aangeschaft. Zo ben ik ook fan van natvoer uit blik van Rocco en wel de variant met rund. Ik eet dat graag een keertje in de avond. Dus moeten ze niet afkomen met mijn diner als ontbijt. Logisch toch. Ze blijven proberen hoor!

Verder gaat alles zowat zijn gangetje. Ik moet die twee wel een beetje aan de gang houden natuurlijk. Daarop heb ik wat bedacht. Ik heb veel van die zwart witte balletjes met pieper erin. Dat zijn echt mijn favoriete speeltjes. En één van die balletjes is altijd mijn absolute favoriet van het moment. Die heb ik dan zowat altijd bij me. Wel, als ik zie dat ze in een rustig momentje zitten die twee, dan steek ik dat balletje in de haag en ga schuddend met mijn kont en langsnuitje ervoor staan. terwijl laat ik wat lichte piepgeluiden horen. Genoeg om één van hen te doen opdraven met een borstel of hark en mijn geliefde balletje eruit te vissen. Varianten op dit thema voor binnenskamers zijn natuurlijk de salontafel en het bankstel. Het lukt me elke keer feilloos om ze in ze in actie te krijgen.

Je ziet collega’s ik houd de collie eer hoog. En als vanouds zijn die twee nog altijd stevig de sigaar.