Baas

 

Hier ben ik weer. Hoog tijd om jullie te vertellen over de fratsen van de sukkels van de laatste weken.

Ik kan jullie vertellen, het is wat hoor, enig hondenkind zijn (ja zo noemen ze mij) bij die twee.

Eerst en vooral, hoe goed Elio hen ook heeft opgevoed, ik heb mijn werk al gehad. Je zou denken dat al hetgeen Elio er 7 jaar aan een stuk aan latijn heeft ingestoken, dat dat toch ergens zou moeten blijven hangen zijn bij die twee?! Wel ofwel hebben ze bananen in hun oren, zitten ze in een regressieve fase, zijn die terug aan het puberen ofzo, dan wel testen ze mij.

Op stap gaan is zo’n dingetje waarover ik dacht dat er duidelijkheid was. Ik ben hier degene uitgerust met een onfeilbaar reukorgaan en gehoor en ik ken mijn routes. Het is die twee duidelijk gemaakt dat het mijn wandeling is en dat ik dus het hoe en waar bepaal en hierbij lekker contactadvertenties lezend mijn route van de dag kies.

Wel nu halen ze het in hun hoofd om mij overal mee naartoe te slepen en op de meest rare plekken met mij op stap te willen gaan. Op zich ben ik daar nog wel voor te vinden. Maar laat het duidelijk zijn als ik het in mijn goudkleurig kopje heb gestoken in eigen buurt, door de grote poort, een boswandeling te gaan maken, ik dan niet in de auto stap. Klaar! Niks optillen, trekken en sleuren. Dat verliezen ze. En toch proberen hé. Ongelooflijk! Ik ga in verzet en steek mijn poten strak naar voren. Echt die twee ontvoeren mij.

Dan hebben we het nog niet gehad over hun gedrag tijdens de wandeling. Sta ik daar rustig te snuffelen en geursporen te ontleden, hier en daar een antwoordje droppend, beginnen ze mij na een paar minuten aan te sporen om door te lopen. Ja dag, dat zal ik wel bepalen. Hetzelfde met de gekozen routes. Ik probeer met die twee zoveel mogelijk bospaadjes en kleine wegeltjes te nemen. Als er fietsers, veel auto’s, bromfietsers of paarden aankomen, …je weet tenslotte niet hoe die twee gaan reageren. Ik houd te allen tijde mijn koelbloedigheid dat spreekt. Maar hij zegt dan tegen haar “pas op een auto/paard/…” en hij zegt dat bovendien als dat ding bijna in onze onmiddellijke nabijheid is. Je voelt gewoon dat ze het mentale obstakel met enige onrust tegemoet gaan, terwijl ik het al van kilometers had zien en horen aankomen. En wat doe ik dan? 

Ik verander van route, ga een ander paadje op of kruip desnoods even door de bosjes richting een rustiger parcours. En dan moet je die sukkels toch eens bezig horen “waar gaat hij nu weer naartoe? Hij weet precies de weg?” Wat denken ze wel? Natuurlijk ken ik de weg. En als ze niet willen luisteren, dan moeten ze maar voelen. Desnoods leg ik me plat op de grond en verzet geen poot meer tot ze de door mij gekozen richting uitgaan. Ik weet echt wel wat ik doe hoor!

Jullie begrijpen het al, het is hen nog niet geheel duidelijk wie de baas is. Mijn grote aaibaarheid, mijn fotogenieke verschijning en mijn positie als tweede in rang van de collieroedel, hebben hen doen vergeten dat ook ik een rasechte stoere colliekerel ben. Het was even zoeken in het begin, maar geloof me maar ik kom steeds meer in mijn kracht te staan.

Zo heb ik ook al duidelijk gemaakt dat ik wens te weten waar die twee zich bevinden in huis of op mijn erf. Binnen de grenzen van mijn koninkrijk, wil ik graag weten waar ze zijn, wat ze doen en of ze aandrang vertonen om huis of erf zonder mij te verlaten. Hoor ik plots een vreemd geluid of ik neem een andere anomalie waar, dan roep ik hen. Ik doe dit door luid te huilen als een wolf. Als ze dan teken van leven geven, zodat ik weet waar ze uithangen, is alles weer dik in orde.

Jullie geloven het niet, de mannelijke sukkel probeert er veelvuldig vanonder te muizen, meestal met zijn auto of op die grote gele herriemachine om rondjes te rijden op het erf. Ik huil me dan een ongeluk, maar krijg geen antwoord. Daar kan ik nu eens niet tegen! En zij moet me dan niet sussen met “het is ok hij komt direct terug” Boeit me toch niet. Ik wil weten waar hij is, zo moeilijk is het niet lijkt me.

Hetzelfde bij zijn terugkeer. Ik zet me aan het raam en ga dan enthousiast zijn terugkeer vieren. De vrouwelijke sukkel moet het raam dan open zetten en ik laat hem dan zien en horen hoe blij ik ben met zijn thuiskomst. Nadat ik hem gehoord en geroken heb aan dat raam, ga ik via de voordeur naar buiten om hem van nabij te begroeten en samen balletje te spelen.

Het heeft even geduurd vooraleer die twee doorhadden hoe die routine precies in elkaar zit. Ik doe dat met een reden hoor. iedereen kan hier het erf oprijden. Ik wil zeker zijn dat het mijn sukkel is en dat hij veilig en wel terug is. Dan pas ga ik naar buiten. Perfect logisch toch. Veiligheid voor alles.

En dan is er nog mijn periodiek bezoek aan de hondenspa. Ik heb een hoogst persoonlijke band met de dame die mijn gouden lokken van de perfecte verzorging voorziet en ook daar hoort een routine bij. Aangekomen bij het trimsalon zet hij mij uit de auto. En dat is meteen hoever ik ga. Het trimsalon is trouwens voorzien van een opstapje aan de inkom en een collie doet daar niet aan. Doorgangen, trapjes, opstapjes, veranderingen in licht, textuur en kleur van vloeren, ik zeg het jullie dat is link. Maar in dit geval heeft mijn onverzettelijkheid ook nog een geweldige bonus. Deborah, zo heet mijn persoonlijke schoonheidsspecialiste (want naast mijn vacht, verzorgt ze natuurlijk ook mijn nageltjes. Ik mag er niet aan denken dat die twee daar aan zouden gaan prutsen) die tilt me dan op en draagt met naar binnen, recht haar behandeltafel op. Kijk dat is dus leuk hé. Ik laat me dan lekker in haar armen hangen. Niet vertellen dat ik het erom doe hoor! Straks ben ik mijn privilege nog kwijt. Na mijn schoonheidsbehandeling tilt ze me trouwens ook weer terug de auto in. Kijk die weet hoe je met een collie van stand moet omgaan. Die twee zeggen nu dat ik een dikke profiteur ben! Ik noem het piekfijn geregeld.

Jullie lezen het, een collieleven zit vol uitdagingen en valkuilen.

Er is trouwens nog één dingetje dat ik jullie wil vertellen. Zoals jullie weten ben ik Goudlokje, een geweldig fotogeniek exemplaar van het verheven collieras. Welnu, net zoals ik een uitverkoren schoonheidsspecialiste heb voor mijn weelderige vacht, heb ik ook een eigen fotografe. Ik poseer in principe voor niemand anders dan de vrouwelijke sukkel. Zij heeft mijn exclusieve portretrechten. En hierbij ben ik het die de regie heb hoor. Ik ga enkel met haar op pad als ze dat telefoon of camerading bij heeft. En dan kies ik nauwkeurig mijn  positie en houding. Soms is zij dan nog traag van begrip ook. Dan zit ik daar foto klaar, helemaal te schitteren in al mijn pracht te wachten tot ze doorheeft dat het half time is met het balletje spelen tot deze adonis gefotografeerd is. Het is me toch wat hoor mensen en hun rare hersenkronkels.

Intussen geef ik de moed niet op. Het zal hen nog wel dagen dat ik de baas ben en zij de sigaar.