Orianthi neemt het stokje over

Hier ben ik dan. Orianthi. jullie kennen mij beter als Goudlokje.

Zoals jullie weten is mijn maatje, grote broer en lichtend voorbeeld Elio heel onverwacht over de regenboogbrug vertrokken. Uiteraard zijn de sukkels en ikzelf daar helemaal ondersteboven van. Maar Elio heeft mij in de bijna drie jaar dat we samen waren klaargestoomd voor een zeer nobele taak. Ik moet in zijn pootafdrukken treden en zijn missie verder zetten. Al ga ik dat natuurlijk helemaal op mijn eigen manier doen.

Ik ben natuurlijk geen grumpy old man, maar een frisse ijdeltuit met stevig zelfbewustzijn en geweldige camera presence. Maar onze missie delen we natuurlijk wel. Jullie vertellen over ons leven en jullie meenemen in onze wereld als lid van een heel bijzonder ras, zodat jullie weten hoe wij tegen de dingen en de sukkels aankijken en er hopelijk wat van leren.

 

Daar gaan we dan.

Het eerste wat ik jullie moet vertellen is hoe ik mijn positie hier in huis nu inneem, zo zonder de tricolore oppergod. Toegegeven het was de eerste dagen bijzonder lastig om een modus operandi te vinden voor al die waak en toezichtstaken, die plots op mijn bordje terecht kwamen.

Tot dusver bestond mijn leventje vooral uit rondjes, balletje spelen, voor de camera poseren, de sukkels pleasen en knuffels uitdelen.

Daar valt toch geen verhaal van te maken, hoor ik jullie denken. Wel ik ben natuurlijk veel meer dan een mooi blondje.

Waar Elio elke bezoeker met een stevige bariton blaf de stuipen op het lijf placht te jagen, lanceer ik enkele beschaafde blafjes (de sukkels durven het aan om mijn exquise stemgeluid te vergelijken met een bromfiets die niet wil starten)  en ga dan voorzichtig op onderzoek naar de intenties van de indringer. Veelal noemen ze mij verlegen of terughoudend. sommigen denken dat ik bang ben. Wel ze dwalen allemaal. Ik ben voorzichtig en richt me in mijn acties op de sukkels. Als zij zeggen dat de indringer koosjer is dan is het voor mij allemaal goed. simpel toch en verder niet mijn probleem. 

Het enige dat er dan  toe doet is dat ik gezien word en dat er enige bewondering is voor mijn voorkomen en mijn perfect ingestudeerde poses en opstellingen. Ja, ik houd rekening met lichtinval en mag al eens met de zonnestralen op mijn vacht spelen voor een optimaal effect.

 

Zo was er laatst een tuinman op het erf die foto's aan het maken was voor een ontwerp. Wel die man stuurde de foto's door met de opmerking dat ik toevallig op elke foto stond en niet zomaar een beetje op de achtergrond. Serieus die kerel schreef "toevallig". Ik ben Goudlokje, een topmodel. Wat denkt die kerel? dat er foto's getrokken worden zonder mij? Gaat niet gebeuren hoor. Van zodra die smartphone dinges verschijnen sta ik in positie en paraat.

 

Nog zo'n dingetje is terreinbewaking als de sukkels in huis zitten, als het donker is of als ze tv kijken. Elio ging dan luid keffend en met veel bravoure aan de achterdeur of garagedeur staan en eiste om uitgelaten te worden. Dat mocht dan alleen onder begeleiding, met een tuigje aan en soms zelfs met muilkorf. Ja, de donkere oppergod had problemen met het doseren van zijn blafvolume en output. Ik kan jullie met trots meedelen dat ze voor mij gewoon de achterdeur openen. Ik ga dan netjes mijn ding doen buiten, controleer in stilte mijn grondgebied en kom dan heel zelfbewust terug naar binnen. Helemaal volgens de regels van de kunst toch. Die twee kunnen hun verbazing over mijn onverschrokkenheid en discrete aanpak nauwelijks verbergen. het levert me massa's complimentjes en snoepjes op, die ik me uiteraard met groot enthousiasme laat welgevallen. Ik ben tenslotte een goudgelokte mannelijke diva, een adonis en een wonderkind in één.

Na zo'n stille interventie kan ik nog lang zitten nagloeien van trots, stralend tegen de benen van de mannelijke sukkel aan of liggend aan haar voeten.

Verder heb ik me bekwaamd in het actief ondersteunen van klusjes in en om het huis. Zo zorg ik ervoor dat de brievenbus tijdig geleegd wordt. Ik draag het zakje met de sleutel netjes naar de poort en wacht tot de sukkel verschijnt met de post, zodat ik de sleutel terug naar zijn plekje binnen kan dragen. Jullie moeten weten dat de mannelijke sukkel een enorme chaoot is. Zo eentje van het type die zegt dat hij alles "per direct" gaat doen en vervolgens de helft vergeet, dan wel zijn spullen kwijtraakt halverwege de uitvoering van de actie. Onder mijn leiding is dit probleem verleden tijd. Scheelt heel wat gekibbel tussen die twee.

 

Hetzelfde met het voeren van de kippen. Elio amuseerde zich ermee de dames toe te blaffen en te jennen. en toegegeven ik deed vanop een afstand en met mijn beschaafd blafje weleens mee. Maar nu loopt dat anders. Ik draag hun voer naar de ren en in de namiddag, als de dames een koekje krijgen, draag ik het koekje naar hen toe. Uiteraard valt daar voor mij ook wat te rapen. Voor wat hoort wat toch?! En als ik langs de ren loop kakelen ze met toe.

 

Waar ik het lastig mee heb is dat ik die twee niet tegelijkertijd in de gaten kan houden als ze zich opsplitsen. heel vervelend om er alleen voor te staan en  hij zit in de woonkamer en zij in de keuken. Of hij zit op het terras en zij in de tuin. Opdeling van de kudde, een dilemma. Ik moet dan geweldig mijn best doen om in te schatten wie mij het hardste nodig heeft en het grootste risico loopt om in zijn/haar ongeluk te lopen, zonder mijn hoedende aanwezigheid. Ik loop op zo'n moment kilometers van de ene naar de andere en probeer ze bij elkaar te drijven. dat is toch gewoon veel praktischer. Soms begin ik van frustratie te piepen. kijk dan heb ik ineens hun beider aandacht, want dan denken ze dat er wat met mij scheelt.

Ik vraag me af hoe jullie dat doen collega's.

 

Weet je wat ook een geweldig leuk spelletje is, de sukkels jaloers maken op elkaar. Dan ga ik helemaal klef met de ene zitten knuffelen en kijk daarbij gefixeerd naar het gezicht van de andere. Dan moet je die reactie zien "zie je mij niet meer graag Orianthi? wie zie je het liefste? krijg ik ook een kusje?" en ondertussen heb ik lekker alle aandacht.

 

En heb ik jullie al verteld dat er een nieuwe huishoudhulp is? Geweldig hoor. Ik vind haar leuk en dat heb ik meteen duidelijk gemaakt door haar te helpen bij het stofzuigen. Bij de   sukkels doe ik dat ook. Mijn relatie met de stofzuiger was een acquired taste. Als pupje moest ik er echt helemaal niks van weten.

Ik kroop veilig weg in mijn grote bench achter mijn knuffels en wachtte tot het brullende monster opnieuw in zijn schuilplaats werd ondergebracht.

Toen ik wat ouder werd, begon ik boos op dat ding te worden. Zo mijn aandacht en mijn glans trachten af te snoepen. De sukkels moeten zich niet met dat bakbeest bezig houden maar met mij.

Toen gingen ze dat ding midden in de kamer zetten. ze dachten dat ik eraan moest wennen en dan niet meer boos zou zijn. In hun sukkel logica was ik boos omdat ik bang was van dat ding. Ik zal het jullie vertrouwelijk vertellen. Ik was er jaloers op. Toen heb ik bedacht dat ik de techniek if you can't beat them join them moest toepassen.

Sindsdien doe ik actief mee met de stofzuigpret en zodoende sta ik in de belangstelling en niet dat rode monster.

Ter afsluiting van deze hernieuwde kennismaking ga ik jullie nog iets vertellen over de sukkels. Elke avond kijken ze eerst nieuws en dan is het hun voedertijd. Weet je wat zij dan doet? Ze haalt zo’n gruwelijke lawaai makend ding uit een verlichte koude kast (zij noemen het de koelkast) en gaat daar in knijpen over een ding wat zij een pan noemt. Er komt dan een soort geel goedje uit. Wel ik verdraag dat ding niet. Elke avond weer, dan lig ik op mijn lekker fluffy donut nestje, hoor ik de lade opengaan en vervolgens dat ijskastding. Dat is mijn call. Ik ren naar de keuken en vertel aan dat knijpflesding per direct te stoppen met die hemeltergende herrie . En wat denken jullie. Helpt dus niks hé. Elke avond opnieuw. Meer nog, ik verdenk ze ervan dat ze mijn aversie voor dat ding tegen mij gebruiken. Dan lig ik lekker op haar voeten, zodat ze niet weg kan en dan komt de discussie "hij ligt hier zo lekker, anders moet jij koken (helaas de mannelijke sukkel heeft enkel passieve culinaire talenten), hoor ik hem zeggen “zal ik boter in de pan doen?” waarop hij richting keuken gaat. Ik spring dan uiteraard meteen op, om mijn beklag te doen in de keuken. Wel dan staat zij ineens recht en gaat hun voeder bereiden. Iets in mijn gestylede donker blonde kopje zegt dat ze me in de maling nemen. Wat denken jullie? Ben ik de sigaar?

---